جزایر-باه خطنده گریلیم: فیرطینەلی ایلیشکیده یڭی دونم! – Cezayir-BAE hattında gerilim: Fırtınalı ilişkide yeni dönem!

باه خطنده گریلیم: فیرطینەلی ایلیشکیده یڭی دونم! – Cezayir-BAE hattında gerilim: Fırtınalı ilişkide yeni dönem!

Abdennour Toumi, Orta Doğu ve Afrika Stratejik Enstitüsü’nde (MEA) Kıdemli Danışman olarak görev yapmaktadır.

Elli yıldır Cezayir ile Birleşik Arap Emirlikleri (BAE) arasındaki ilişkiler, temkinli diplomatik iş birliğinden geniş kapsamlı bir ekonomik ortaklığa evrildi. Günümüzde ise bu ilişki temelden farklı bir aşamaya girdi. Cezayir-Abu Dabi ilişkilerinin bozulması sadece ikili bir anlaşmazlığın ürünü değil. Bu durum, Kuzey Afrika, Afrika Sahel’i ve daha geniş Orta Doğu’da yeni bir bölgesel düzen vizyonu konusunda yaşanan daha geniş bir mücadeleyi yansıtıyor. Cezayir’in dış politika doktrini egemenlik, müdahale etmeme, toprak bütünlüğü, kendi kaderini tayin hakkı ve devlet kurumlarının korunmasına dayanmaktadır.

Ortaklıktan stratejik mesafeye

Cezayir-Birleşik Arap Emirlikleri ilişkilerinin temelleri, 1971’de Birleşik Arap Emirlikleri’nin kurulmasından kısa bir süre sonra atıldı. 1970’ler ve 1980’ler boyunca, üst düzey temaslar siyasi ilişkilere katkı sağladı. Bu görüşmeler, her iki ülkenin de Arap ve Afrika dünyasındaki konumlarını sağlamlaştırmaya çalıştığı bir dönemde siyasi diyalog için bir çerçeve oluşturdu.

İlişki, 2000’li yıllarda merhum Cezayir Cumhurbaşkanı Abdelaziz Bouteflika döneminde daha güçlü bir ekonomik boyut kazandı. Birleşik Arap Emirlikleri şirketleri, Cezayir’in altyapı ve ticari sektörlerinde giderek daha görünür hale geldi. Bir dönem, ekonomik işbirliği siyasi farklılıklara karşı faydalı bir tampon görevi gördü. Ancak iki ülkenin stratejik ortamları birbirinden uzaklaşmaya başlayınca bu tampon yavaş yavaş zayıfladı.

2020 yılı: önemli bir değişim

Birleşik Arap Emirlikleri’nin İsrail ile diplomatik ilişkiler kurma kararı, bölgesel siyasi ortamdaki konumunu temelden değiştirdi. Ancak Cezayir, İsrail ile normalleşmeyi sürekli olarak reddetti ve Filistin davasına güçlü bir siyasi bağlılık gösterdi. Aynı dönemde, Mağrip’in jeopolitik ortamını dönüştüren bir dizi gelişme yaşandı. Amerika Birleşik Devletleri, Aralık 2020’de Batı Sahra üzerindeki Fas egemenliğini tanıdı; Fransa ve İspanya ise daha sonra Cezayir’de Rabat lehine giderek daha olumlu olarak görülen pozisyonlar benimsedi.

Cezayir için Batı Sahra, sadece iki komşu devlet arasındaki bir anlaşmazlık meselesi değildir. Kendi kaderini tayin etme anlayışı, bölgesel denge ve ulusal güvenlik ile yakından bağlantılıdır. Cezayir’in Ağustos 2021’de Fas ile diplomatik ilişkilerini kesme kararı, bu dinamiğin açık bir örneğidir. Cezayir’in stratejik kültürü, sömürgecilik deneyiminden ve komşu devletlerin parçalanmasının nihayetinde ulusal güvenliğini tehdit edebileceği inancından derinden etkilenmiştir.

Ancak, özellikle Fas’ın İsrail ile genişleyen ilişkileri bağlamında, Abu Dabi ve Rabat arasındaki yakınlaşma, Cezayir’in batı, doğu ve güney güvenlik ortamlarında daha geniş bir stratejik ittifakın ortaya çıktığı algısını güçlendirdi. Bu nedenle Cezayir için endişe, BAE’nin kendisinden ziyade, yıkıcı ve potansiyel olarak istikrarsızlaştırıcı etkiler yaratabilecek ve Cezayir’in insani yardım, istikrar ve kalkınma diplomasisi için hayati önem taşıdığını düşündüğü bir alt bölgedeki stratejik hedeflerini engelleyebilecek bir aktörler ve politikalar ağının ortaya çıkmasıyla ilgilidir.

Birleşik Arap Emirlikleri, bölgesel alanda önemli ölçüde daha müdahaleci bir tutum benimsemiştir. Libya’da, Abu Dabi, ülkedeki çatışma sırasında Halife Haftar ve Libya Ulusal Ordusu’nun önemli bir destekçisi olmuştur. Sudan’da ise Birleşik Arap Emirlikleri, ülkenin yıkıcı iç savaşı sırasında Hızlı Destek Kuvvetleri’ni desteklediği yönündeki iddialarla defalarca karşı karşıya kalmıştır. Abu Dabi, Hızlı Destek Kuvvetleri’ne askeri destek sağladığı iddialarını reddetmiştir.

Bireysel suçlamaların geçerliliği ne olursa olsun, Cezayir’deki stratejik algı önemlidir. Cezayir, BAE’yi giderek artan bir şekilde, siyasi, ekonomik ve güvenlik ağları aracılığıyla kendi sınırlarının ötesine nüfuz yaymaya istekli bölgesel bir aktör olarak görüyor. Ocak 2024’te Cezayir Yüksek Güvenlik Konseyi, “kardeş bir Arap ülkesinden” kaynaklanan “düşmanca davranış” olarak tanımladığı durumdan duyduğu endişeyi dile getirdi; bu ifade Cezayir siyasi ve medya çevrelerinde geniş çapta BAE’ye bir gönderme olarak yorumlandı. Mart ayında Cumhurbaşkanı Abdelmadjid Tebboune, Mali, Libya ve Sudan dahil olmak üzere çeşitli bölgesel çatışma bölgelerinde BAE’nin mali çıkarlarına değindi.

Bölgesel rekabetten ulusal güvenliğe

En önemli gelişme, anlaşmazlığın bölgesel arenadan Cezayir’in iç siyasi alanına doğru kaymaya başlamasıyla yaşandı. Şubat 2026’da Cumhurbaşkanı Abdelmadjid Tebboune, adı açıklanmayan bir Arap ülkesinin Cezayir’deki cumhurbaşkanlığı seçimlerine müdahale etmeye çalıştığını belirterek, bu ülkeyi “sahte devlet” olarak nitelendirdi. Cezayir medyası bu açıklamaları geniş çapta Birleşik Arap Emirlikleri’ne bir gönderme olarak yorumladı.

Aynı ayda, Cezayir’in 2013 yılında Abu Dabi’de imzalanan Birleşik Arap Emirlikleri ile hava taşımacılığı anlaşmasını feshetmeyi amaçlayan prosedürleri başlattığı bildirildi. Bu gelişmelerin tümü, anlaşmazlığın artık Libya, Sudan, Filistin veya Batı Sahra üzerindeki diplomatik anlaşmazlıklarla sınırlı olmadığını gösteriyordu. İkili gerilimler, pratik işbirliğini etkilemeye ve daha da önemlisi, Cezayir için ulusal güvenlik endişesi haline gelmeye başlamıştı.

Cezayir’in stratejik kaygısı

Ülke, Mali, Nijer ve Libya ile 3.200 kilometreden fazla sınır paylaşıyor. Bunlar Cezayir için uzak jeopolitik alanlar değil; Cezayir’in yakın güvenlik ortamını oluşturuyorlar. Cezayir diplomasisi on yıllardır Afrika Sahel’i ve Kuzey Afrika’daki istikrarsızlığın sınırlarını aşmasını önlemeye çalışıyor. Cezayir, siyasi müdahale veya doğrudan askeri müdahale yerine sıklıkla arabuluculuğu, siyasi uzlaşmayı ve yerel aktörlerle etkileşimi tercih etti. Bu yaklaşım, istikrar ve kalkınmaya odaklanan daha geniş bir dış politika doktrininin parçası haline geldi. Bu nedenle, BAE’nin Libya’daki artan etkisi ve Afrika Sahel’indeki siyasi ve güvenlik aktörleriyle olan ilişkileri, geleneksel diplomasinin ötesine uzanan sonuçlar doğuruyor.

Afrika Sahel bölgesi yeni savaş alanı haline geliyor.

Cezayir, tarihsel olarak bu bölgeyi önemli jeo-stratejik derinliğinin bir parçası olarak görmüştür. Mali, Nijer, Libya ve daha geniş Afrika Sahel bölgesindeki istikrarsızlık, terörizm, silah kaçakçılığı, göç, organize suç ve siyasi istikrarsızlık yoluyla Cezayir’i doğrudan etkilemektedir. Son yıllarda bölgeyi dönüştüren siyasi çalkantılar, Cezayir’in geleneksel diplomatik ve askeri yaklaşımını karmaşıklaştırmıştır. Askeri darbeler, bölgesel dinamiklerde ve dengedeki değişiklikler, yeni güvenlik ortaklıklarının ortaya çıkması ve dış bölgesel güçler arasındaki rekabet, giderek daha parçalı bir jeopolitik ortam yaratmıştır.

Buna karşılık Cezayir, Tunus, Moritanya, Mali ve Nijer de dahil olmak üzere komşu ülkelerle ilişkilerini güçlendirmeye ve sınır güvenliği duruşunu pekiştirmeye çalışmıştır. Bu ülkelerle askeri işbirliğini ve eğitimi artırmıştır. 2025 yılı için askeri ödeneklerin yaklaşık 23,8 milyar avroya ulaştığı ve bunun 2022 yılına kıyasla önemli bir artış ve ulusal bütçenin yaklaşık beşte birini temsil ettiği bildirilmiştir.

Cezayir için askeri hazırlık giderek diplomatik güvenilirlikle bağlantılı hale geliyor. İstikrarsız komşularla ve rekabet halindeki bölgesel güçlerle çevrili bir devlet, yalnızca siyasi uzlaşma ve arabuluculuğa güvenemez. 28 Ağustos 2026’da Nijer’de yaşanan başarısız darbe girişimi, zaten istikrarsız olan bölgesel ortama bir katman daha ekledi. Cezayir, Sahel’deki siyasi istikrarsızlığı uzun zamandır güney sınırları ve ulusal güvenliği için potansiyel bir güvenlik tehdidi olarak görüyor.

Stratejik rekabetin ekonomik maliyeti

2023 yılında Cezayir, Birleşik Arap Emirlikleri’ne yaklaşık 10,7 milyon dolar değerinde mal ihraç etti. İki ülke arasındaki ticaretin, ilişkinin stratejik önemiyle karşılaştırıldığında nispeten mütevazı ölçeği, ekonomik karşılıklı bağımlılığın siyasi çatışmayı önleme mekanizması olarak sınırlarını göstermektedir.

Cezayir-Birleşik Arap Emirlikleri ilişkileri önemli bir eşiği aştı. Artık asıl soru, Cezayir ve Birleşik Arap Emirlikleri arasında anlaşmazlık olup olmadığı değil (ki açıkça var). Milyon dolarlık soru, rekabet halindeki bölgesel stratejilerinin kalıcı bir stratejik çatışmaya yol açmadan bir arada var olup olamayacağıdır.

Özetle, Cezayir-BAE ilişkilerindeki bozulma, yalnızca Arap ülkeleri arasındaki diplomatik rekabetin bir başka örneği olarak görülmemelidir. Bu, Kuzey Afrika ve Afrika Sahel’inde daha büyük bir güç yeniden yapılanmasının parçasıdır. Cezayir bugün, önemli askeri ve ekonomik kapasiteye, geniş sınırlara ve Afrika Sahel’inde derin bir etkiye sahip, diplomatik örnek teşkil eden, yükselen bir Kuzey Afrika devletidir.

*Bu makalede ifade edilen görüşler yazarın kendi görüşleridir ve Anadolu’nun yayın politikasını yansıtmayabilir.

Kaynak: AA